Nie uciekłem. Zrezygnowałem, bo między mną a Federacją doszło do nieporozumienia. Świetnie czułem się w Anglii, ale czasami trzeba odejść – w takich słowach Fabio Capello skomentował swoją decyzję o rezygnacji z posady selekcjonera reprezentacji Anglii.

Od razu zaznaczę, że kompletnie nie rozumiem decyzji Fabio Capello. Absolutnie nie wierzę w teorię o opasce kapitańskiej Johna Terry’ego, jako głównej przyczynie zakończenia pracy w reprezentacji Anglii. Przecież to właśnie Włoch dwa lata temu odebrał Terry’emu dowodzenie teamem po tym, jak się okazało, że John miał romans z byłą dziewczyną Wayne’a Bridge’a. Przyznacie, że ciężar gatunkowy przewinienia jednak trochę inny.

Poza tym, przed objęciem pracy z reprezentacją Włoch deklarował, że to będzie jego ostatnia posada. Dobrowolnie odejść na emeryturę 4 miesiące przed ostatnim turniejem? Taa, a Franek Smuda pisuje wieczorami pikantne limeryki. Skoro nie wiadomo o co chodzi, to pewnie chodzi o dolary właściciela Anży Machaczkała. Ktoś ponoć widział Fabio w Moskwie, a że w ubiegłym tygodniu robione były ruchy kadrowe w tym najdziwniejszym klubie świata, to dodano 2 i 2 i wyszło, że Rosjanie podkupili Anglikom selekcjonera.

Mimo tego, że dość mocno skłaniam się w kierunku finansowych pobudek decyzji Fabio, nie przyłączę się do klubu oburzonych. Wolnoć Tomku w swoim domku. Nie będę wytykał Włocha placem, nazywał go tchórzem i gwałcicielem honoru angielskiej piłki. Nie będę pomstował nad jego niegodnym zachowaniem, bo uważam, że Federacja (i spora grupa kibiców) dostała to na co zasłużyła. Jest dla mnie czymś kuriozalnym ogłaszanie, że niezależnie od wyniku, selekcjoner żegna się z pracą po turnieju. A właśnie na takich zasadach ostatnio pracował Capello.

Jeżeli komuś nie pasował Włoch na czele Synów Albionu, to Capello powinien zostać wyrzucony po MŚ w RPA. Powodów było aż nadto. Skoro zdecydowano jednak, że Capello zostaje na stanowisku, to po wywalczeniu awansu powinien spokojnie móc przygotować się do turnieju w Polsce i Ukrainie. Tocząca się od miesięcy dyskusja – Redknapp czy nie Redknapp – z całą pewnością nie ułatwiała mu budowania koncentracji.

Tak oto dotarliśmy do drugiego bohatera tej historii. Harry Redknapp podpisał na siebie „wyrok”. Po rozgromieniu w sobotę Newcastle nie ma już chyba na świecie siły, która odwiodłaby włodarzy angielskiej Federacji do złożenia mu oficjalnej propozycji pracy. I trzeba przyznać, że nie ma na horyzoncie lepszego kandydata, komu powinno być powierzone kierowanie angielską kadrą.

Tottenham gra kapitalną piłkę, opartą o cechy fizyczne nieobce angielskim piłkarzom. Przełożenie tego stylu na narodową jedenastkę nie będzie wymagało oczekiwania na następne cudowne pokolenie. Pewnie nie stanie się to jeszcze na Euro 2012, ale z kolesiami pokroju Wilshere’a, Sturridge’a, Walcotta i Welbeck’a może będzie pomyśleć o brazylijskim mundialu jako imprezie docelowej.

Redknapp, poza ogromnym doświadczeniem, ma w tej chwili jeszcze jedną zaletę. Prowadzi klub, który jest największym dostawcą kadrowiczów – Lennon, Walker, Parker, Defoe, King, Dawson, Huddelstone, Jenas. To całkiem sensowny zestaw i Harry będzie miał znakomite rozeznanie, jaki jest kadrowy potencjał Anglii. Choć nie powinno się dzielić skóry na niedźwiedziu, to ja już dzisiaj gratuluję Redknappowi objęcia sterów Synów Albionu.

Zdaję sobie sprawę, że Redknapp na ławce oznaczał będzie powrót do kadry Petera Croucha. Cóż... Za obejrzenie grającej z polotem drużyny Trzech Lwów to cena niezbyt wygórowana.

Hiloo